welkom op leefbaarhilversum.nl

Actueel

Terug naar overzicht

Karen Heerschop heeft in de Raadsvergadering van 1 oktober afscheid genomen als raadslid. Daarbij spraken burgemeester Bakker, VVD-fractievoorzitter Rients Meijer en GL-raadslid Inke Logtenberg mooie woorden. In haar dankwoord dacht Karen terug aan de afgelopen 15 jaar en alles wat er in die tijd gebeurd is.

Ik was 33 jaar toen ik in de gemeenteraad van Hilversum kwam. Eigenlijk door toeval, omdat een oud-raadslid mij vroeg of de politiek iets voor mij was omdat men bezig was een lokale partij op te richten. Net als iedereen maakte ik mij op verjaardagen druk over lokale aangelegenheden en net als zovelen wist ik ook wel de oplossing. En dus dacht ik: 'Nu wordt mij de kans geboden, nu moet ik ook laten zien dat ik er ook echt wat aan wil doen'.

ROERIGE BEGINJAREN

Toen ik aantrad was er in Hilversum veel aan de hand. Onze gemeente was een artikel 12-gemeente. Het betekende dat we onder curatele van het rijk stonden en dat er gewerkt moest worden aan de financiële situatie van Hilversum. En het verkeer was natuurlijk al jaren een belangrijk onderwerp.

Bij mijn installatie in de burgerzaal (de raadszaal werd gerestaureerd) was het direct raak. De Centrum Democraten hadden één zetel en er was veel tumult. Toen burgemeester Kraaijeveld de zaal uiteindelijk liet ontruimen vielen er klappen en kreeg ik ook een verdwaalde klap. Het gevolg was een grote foto de volgende dag in de krant.

EEN KOMEN EN GAAN VAN WETHOUDERS

Nu ben ik 48, en in de tussentijd is er veel gebeurd. Leefbaar Hilversum is van protestpartij, onder leiding van Jan Nagel, een volwassen partij geworden. We werden de grote aanjager in de raad, ook toen we niet in het college zaten. Ik heb twee burgemeesters meegemaakt, de val van colleges en het opstappen van wethouders. In totaal heb ik 27 wethouders voorbij zien komen. En de volgende wethouderswisseling staat op stapel

De val van het regenboogcollege over de busbaan maakte dat ik moest aantreden als wethouder. Er stond een aantal belangrijke klussen op stapel, zoals het afmaken van het Plan Wegen van Erna Weijers en de bouw van het museum, oorspronkelijk een plan van Barend Smit. Er moesten verkiezingsbeloften worden nagekomen. Meteen na de verkiezingen ging ik aan de slag met de verplaatsing van het afvalscheidingsstation (niet aan de Diependaalselaan). Het behoud van de muziekschool was actueel en natuurlijk moest de intercity terug. Ik herinner me nog de talloze malen dat Ernst Bakker en ik de NS aanspraken over dit onderwerp. Ze moeten wel helemaal gek van ons zijn geworden.

BELANGRIJKE BESLUITEN

Er moesten ook moeilijke keuzes gemaakt worden. Een paar jaar geleden toen wij met het college de begroting rond hadden werd ik aan het einde van een middag door Patrick van den Brink (wethouder financiën) gebeld met de mededeling dat we een forse tegenvaller van zes ton hadden. Ik moest een keuze maken tussen een OZB-verhoging van 7% en het schrappen van een bedrag voor Gooiland uit de begroting (Gooiland was toen al gesloten). U weet allemaal hoe het is gegaan.
En er zijn besluiten genomen over nieuwe plannen die mijn opvolger Eric Boog nu uitvoert. Belangrijke besluiten, zoals het bouwen van een nieuw poppodium, de bouw van de tunnel onder het station en het faciliteren van de bouw van het filmtheater. Met de regio, provincie en rijk kwamen we tot overeenstemming over het Integraal Bereikbaarheidsplan, dat met brede steun door de raad werd aangenomen.

'ZET DE OVENS MAAR AAN'

En natuurlijk maakte ik ook hilarische dingen mee. Ik herinner me nog een weekeinde dat ik de pieper had om te kunnen worden opgeroepen. Ik werd om 04.15 uur ’s morgens opgepiept en belde de meldkamer. De persoon aan de andere kant van de lijn zei: “zet de ovens maar aan”. Ik dacht dat dat misschien codetaal was en vroeg me af of ik nu iets zeggen moest als “de duif vliegt tegen de toren”. Maar ik zei “pardon?”. De man vroeg of ik geen instructies van mijn baas had gekregen. Zou Ernst vergeten zijn mij ietste vertellen? Ik zei wie ik was en hoorde de man aan de andere kant rood worden. Hij dacht dat hij broodjeszaak Olly's aan de telefoon had. Er was namelijk een grote brand en dan wordt er altijd voor broodjes gezorgd, vandaar.
Ik ben naar de brand gegaan en heb geholpen met het opvangen van mensen. Toen ik om een uur of tien weer naar huis reed, biggelden de tranen van het lachen over mijn wangen, steeds als ik weer terugdacht aan dat moment die ochtend, ondanks dat een brand natuurlijk altijd verschrikkelijk is.
Zet de ovens maar aan, het is een gevleugelde uitspraak geworden tijdens mijn wethoudersperiode. Telkens als er een belangrijk besluit in de gemeenteraad moest worden genomen kreeg ik het advies: zet de ovens maar aan.

TROTS OP RESULTAAT

Rode draad door de hele periode was natuurlijk mijn fractie, maar ook Ernst Bakker, die veelal achter de schermen wethouders en raadsleden door dik en dun steunt. Ik wil hem daar hartelijk voor bedanken.

Een tweede thema was het macaroni-overleg. Elke woensdag voor de raadsvergadering kwam PvdA-fractievoorzitter Hans Haselager bij ons thuis eten. Er werd heel wat besproken, maar vooral ook gebabbeld met de kinderen en mijn man Frank. Hans probeerde toen al een vinger aan de pols te houden. Het was een spannende, leuke, leerzame en vooral vruchtbare periode en ik kijk er met veel plezier op terug. Ik ben trots op wat wij de afgelopen tijd tot stand hebben gebracht in Hilversum.

Rest mij nog een aantal mensen te bedanken. In de eerste plaats natuurlijk de inwoners van Hilversum die het mogelijk hebben gemaakt dat ik deze functie mocht uitoefenen. De ambtenaren met wie ik al die jaren prettig heb kunnen samenwerken. De bodes die speciaal voor mij grote bekers en een magnetron aanschaften omdat ik koffie met warme melk drink. De griffie die ons van informatie en adviezen heeft voorzien.

En last but not least, de raadsleden natuurlijk. Ik wens hen veel daadkracht en wijsheid toe de komende periode.

Overigens ben ik van mening dat het museum verzelfstandigd had moeten worden.

Karen Heerschop

 

 

 

Verkiezingsprogramma